Verslagje: Praag, 8 mei 2011
Geschreven door Vanessa   
De laatste 2 moet ik echt doorbijten. Ik haal nog een dikkertje in die ik van Edward echt nog even voorbij moet....
?

Hoge verwachtingen hebben we er allebei niet van. We voelen ons als twee kneusjes die een poging gaan doen om de marathon te lopen. Edward heeft heel erg last van zijn achilles. Mijn laatste trainingen gingen niet lekker en ik werd ziek in mijn zwaarste trainingsweken waardoor de voorbereiding niet optimaal was. De laatste paar dagen voor de marathon had ik ook nog eens last van stijve kuiten en vermoeide benen vanwege het geslenter door Praag. Kortom, we voelen ons allebei niet fit. We nemen ons voor om lekker een stukje te gaan rennen en dan zien we wel waar het schip strandt.

De nacht ervoor slapen we onrustig. We liggen al om negen uur op bed maar we hebben het raam opengezet waardoor alle geluiden van buiten heel goed te horen zijn. Helaas zijn er een hoop asociale mensen in de wereld die niet lijken te snappen dat anderen 's nachts graag slapen.

Om zes uur gaat de wekker. We ontbijten stevig en gaan rond half acht richting startgebied. Het is nog geen km lopen naar de Old Town Hall square. Op straat is het nog rustig en in het startgebied ook. We kunnen heel relaxed al onze spullen kwijt en naar de startvakken. Er doen maar 8.000 mensen mee. Het startvak bevindt zich lekker in de zon. Vlak voor het startschot worden we getrakteerd op een schouwspel van parachutisten en ballonnen. En dan is het negen uur en gaan we los.

Er staat redelijk wat publiek bij de start. Het is al aardig warm zo vroeg in de ochtend. De benen voelen eigenlijk wel ok. Eens kijken hoe lang ze het kunnen volhouden. Edward heeft wel wat last van zijn voet.
We merken al snel dat het een zwaar parcours is. Bruggetje op, bruggetje af. Klinkers, tramrails, trappetjes, stoepjes. Gelukkig hebben we er nu nog niet zo'n last van. Het tempo is gemiddeld 5.45. De eerste 10-15 km zitten er zo op. We zijn nu vlakbij "huis" en gaan dwars door de binnenstad en een drukke winkelstraat. Ik zeg tegen Edward dat ik blij ben als we 20 hebben gehad. Dan kan ik wel inschatten of het gaat lukken. Mijn verkoudheid zit me wel nog een beetje dwars. Ik hoest, rochel en spuug wat af, vast tot groot ongenoegen van mijn medelopers maar het is niet anders en ik probeer ze niet in het gezicht te spugen.
Het parcours heeft veel lussen en er zitten venijnige stukken tussen met vals plat. Dat begin ik bij 25 km wel te merken. Maar verder gaat het best goed. Elke 5 km neem ik sportdrank en elke 10 een gelletje. Daartussenin zitten extra drankposten waar ik meestal een paar slokjes water neem.
Vanaf de 30 km beginnen de "wandelingetjes om even wat sportdrank of water binnen te krijgen" wel wat langer te worden.....maar ik weet nu wel zeker dat ik het ga redden.
Het is inmiddels wat bewolkter geworden als we de laatste lus van het parcours (wat tevens ook de eerste lus was) ingaan. Dit stuk is saai en gaat veel op en neer. Vanaf hier krijg ik het echt moeilijk. Edward probeert me nog aan te sporen om niet te lang te wandelen en vooral te blijven dribbelen, maar daar heb ik geen boodschap aan. Zelfs bij de 40 km wandel ik nog even. Die eindtijd boeit me allang niet meer. De laatste 2 moet ik echt doorbijten. Ik haal nog een dikkertje in die ik van Edward echt nog even voorbij moet. Ik zie in de verte de brug waarbij we linksaf naar de finish mogen. Vanaf hier komt die finishboog steeds dichterbij. Wat een heerlijk gevoel is dat! Met zijn tweetjes komen we over de finish. Ik ben blij als ik even ergens kan zitten. Mijn poten doen écht pijn. We hebben het toch maar even geflikt in 4.16.30.

Verstuurd vanaf mijn iPad

Groetjes uit het zonnige en gezellige Praag!
Vanessa en Edward


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2022  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst