Verslagje: Hamburg, 22 mei 2011
Geschreven door Sabina   
Het beest in m'n hoofd wordt wakker en schreeuwt terug. Ik vecht, wat is stuk gaan??
?
Ik mag iets groots in het klein vertellen,
Hoe kan ik nu in het klein vertellen over de rode draad ”bruine trui breien”,
Het genieten met de groep, eten, eten..
En “de marathon”
Hoe leg ik in het kort uit dat ik stuk ben gegaan en het alweer een geweldige ervaring vond.
En wat is de definitie van “stukgaan??”
Hamburg: eindelijk.. weken van trainen, duurlopen op het heetst van de dag, wennen aan de warmte.. komt helemaal goed.
Ik ben er klaar voor, dat zijn we allemaal.. ook onze supporters gewapend met toeters en een grote ”lb paraplu” zijn er klaar voor.
We spreken de verschillende punten af waar Wilma en Rudolf onder een blauw/geel dakje zullen staan.. onze paparazzi.

Het startschot, we kunnen los..om 9 uur s’morgens en een temperatuur van 20 graden op dat moment. Wiebo, Peter,Mente, Henk, en Stoffer (van Astrea),Tineke en ik.
Giga veel lopers, idemdito publiek.. een gejoel.
Rond de 300 meter staan Wilma en Rudolf al te schitteren, ik ga te hard..moet flink zakken en wel onmiddellijk.
Gaat goed, maar die benen zijn zwaar. Pas rond de 8km langs de haven..WOW..lopen we naar beneden..ik vlieg.
Nu komt het goed denk ik, hartslag goed, snelheid onder controle. Gegil links en rechts, muziek..allemaal plots aangelegde terrasjes langs de weg BBQ op de vroege ochtend.
Uitgelaten publiek, lekker hoor op de vroege morgen.. ziet er gezellig uit.
Het gaat weer moeilijker zo rond de 21km, weer zware benen, Stoffer..van Astrea haalt me in..blij me te zien..maakt wat foto’s en loopt verder.
Bij de 25km.. wat gebeurt er??, inmiddels een waterfles uit de hand verloren, ook een gelletje kwijtgeraakt..me al een keer helemaal nat laten spuiten, flink gedronken. Maar ik voel weerstand, mijn lijf “spreekt”, ik versta deze taal niet.
Pijntjes die ik nooit eerder voelde, nu wel, en ik ga door.. ”du schaffst es Sabina”,  ik hoef nog maar 17km bedenk ik, ben over de helft, mag al aftellen.(je wordt inventief)
Bij de 11km stonden Wilma en Rudolf en nu bij de 27 zal Rudolf er staan.. Dat is nog maar 2km??
Ik leef , alhoewel leef?, ik loop van waterpost naar waterpost. Alles schuurt.
Er lopen al mensen..veel..nu al?? Ik niet, nooit!! Of…??
Ook ik ga bij de waterpost voor even rustig drinken, uitstappen is geen optie..
Het publiek zweept je op, ik bedank ze en zeg m'n best te doen.
Rudolf had aangegeven bij de 37 te staan en dan mee te rennen, daar focus ik me nu op.  De taal van mijn lijf begin ik te verstaan.. pijn,stoppen, alles doet zeer.
Het beest in m'n hoofd wordt wakker en schreeuwt terug. Ik vecht, wat is stuk gaan??
Bij de 37km, ja hoor..Rudolf  rent mee, we praten even , waarna ik aangeef niks meer te willen zeggen, ik ben kapot.. en wil door. Nog maar 5km, weer veel mensen aan het lopen,
Ik hoef nog maar van ”mijn huis tot Ellerhuizerbrug…” Du schaffst es Sabina..
En dan nog 2 km..er wordt gefilmd.. Rudolf staat er ook op.. haha..ik versnel iets..nog 200meter..ik ga met 5.45/km op de finish af.
En laatste schreeuw uit m'n lijf..gebrul in mijn hoofd..und  dann…DAS ZIEL!!!
..ICH HAB ES GESCHAFFT!!
Wir haben es alle geschafft..en zijn blij met onze rotsen in de branding Wilma en Rudolf,
Rennen, fotograferend en “mit der zug” van punt naar punt geracet.

Sabina


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2022  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst