Verslagje: Marathon Rome, 21 maart 2010 PDF

Plotseling wordt mijn voet van achteren gehaakt en voor ik het weet lig ik plat op mijn bek op de kinderkopjes voor het Vaticaan. Kinderkopjes, Vaticaan het blijft een rare combinatieSMILEYS_SMILE

Vandaag is het zover. Maratona di Roma! De start is negen uur. Dat is veel te vroeg voor ons. Om zes uur staan we op en ontbijten op de hotelkamer. Ontbijt is hier pas vanaf acht uur. We hebben met een collega afgesproken die in een appartement vlakbij de start zit.
Gisteren hebben we de voettocht daarheen al geoefend. In 20 minuten kunnen we er zijn. Helaas loopt het vanmorgen anders. De wegen zijn al afgesloten en we moeten een hele omweg maken over een 'berg'.
Na flink doorstappen zijn we na ruim 45 minuten bij het appartement. De eerste kilometers hebben we er al opzitten. Veel tijd hebben we niet en haasten ons naar de start. Vanessa start in een ander startvak. Ben benieuwd of ze hem gaat uitlopen.
De start is ivm live tv tien minuten later. De muziek en drie rondcirkelende helicopters zorgen er toch weer voor dat je je behoorlijk zenuwachtig gaat voelen. We staan achter in het vak en het is dan ook moeilijk wegkomen. Gelukkig is het eerste stuk redelijk breed.
Na een kilometer lukt het om mijn tempo te gaan lopen. Het gaat lekker, ondanks de warmte. Na een paar kilometer zweet ik me al de pleuris.
Toch lukt het me zonder al teveel moeite rond het drie uur schema te lopen. Ik weet dat ik dit waarschijnlijk niet ga volhouden maar wie niet waagt heeft sowieso al verloren. Het blijft oppassen geblazen met die wegen hier.
Veel kinderkopjes en die liggen er ook niet al te netjes in. Het eerste stuk is niet heel bijzonder. Na 17 km lopen we recht op het Vaticaan af. Plotseling wordt mijn voet van achteren gehaakt en voor ik het weet lig ik plat op mijn bek op de kinderkopjes voor het Vaticaan. Kinderkopjes, Vaticaan het blijft een rare combinatieSMILEYS_SMILE
Zonder dat ook maar iemand sorry zegt rennen ze door. Ik sta snel op en het publiek begint te applaudiseren als ik weer ga rennen. Snel controleer ik of alles het nog doet. Een schaafwond op mijn arm. Polsen, linkerknie en rechterheup doen pijn. Ik probeer weer in mijn ritme te komen. Mijn rechterheup blijft pijn doen. Ik baal. Ik liep zo ontspannen en nu loop ik geforceerd en het zwaarste deel moet nog komen. Ik probeer het te vergeten. De halve zit ik rond de 1:32. Bij 23 kilometer een plaspauze. De 30 kilometer kom ik door in de 2:13. Het drie uur schema heb ik al laten varen. Dan maar proberen een pr lopen. Bij 32 kilometer komen we in de smalle straatjes van het centrum. Het is er gezellig druk. Alleen de kinderkopjes en heuveltjes zijn pijnlijk aan de voeten. Vooral bij heuvelop voel ik mijn heup.
Ik wandel sommige stukjes heuvelop bewust, zodat ik de vlakke delen en afdalingen op tempo kan doen. De laatste kilometers zijn dodelijk. De heuvel voor de 40 kilometer is niet te doen. Ook hier wandel ik weer. Dan de laatste twee kilometer. Tempo maken lukt niet meer. Ik zie dat 3:10 te doen moet zijn en voor ik het weet zie ik de finish lijn. Een pr! En dat met gratis sightseeing onderweg.
Na de finish toch maar naar een EHBO post om mijn schaafwond schoon te laten maken. Maar als ik de tent binnenloop en allemaal uitgeputte lopers op brancards zie liggen met druk pratende Italianen eromheen, voel ik me wat lullig met mijn schaafwondje en loop maar weer naar buiten.
Ik wacht tot mijn collega finisht en weer moeten we een lange omweg maken naar het appartement. Daar probeer ik Vanessa nog te spotten maar na ruim 4:30 geef ik het op en ga douchen. Na het douchen komt ze het appartement binnen. Met een medaille om haar nek! Ze heeft het toch gedaan. Wel helemaal stuk, maar gezien het feit dat het lopen de afgelopen maand echt niet ging, heeft ze toch een voldaan gevoel.
Nu eerst pizza en bier! Ciao.

Edward


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2022  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst