Verslagje: Amsterdam Marathon, 17 oktober 2010

Daar zie ik de rug van een bekende maar de naam op het startnummer zegt me niets. Ik ga naast hem lopen en ja het is hem toch echt. Vanmorgen eerst een tattoo gezet. Pijnlijk maar je moet er wat voor over hebbenSMILEYS_SMILE

Ben best zenuwachtig. Heb natuurlijk iedereen verteld dat ik onder de drie uur ga lopen. Vanessa heeft een fiets gehuurd en gaat proberen me in ieder geval bij het 30 km punt van wat sportdrank en snoepjes te voorzien. We zitten in het Qbic hotel in het WTC, een kleine 2 kilometer van de start in het Olympisch stadion. Kan ik lekker wat inlopen op weg naar de start. Het is nog vroeg maar best al druk. Ik heb wat oude kleren en een sjaal om die ik bij de start weg kan gooien. Echt koud is het niet een graad of 8 met redelijk wat zon. Ik sta in een startvak voor lopers tussen de 2:40  en 3:00 uur. Voor de start wordt "bloed zweet en tranen" van André Hazes keihard gedraaid.
Heerlijke muziek en je weet meteen dat je in Amsterdam bent. In het startvak voor me de echte lopers en geďnviteerde lopers zoals Erben Wennemars die zijn eerste marathon gaat lopen. Ook zie ik in mijn vak Yvonne Kassenberg. Ze heeft de verkeerde bril op zegt ze maar veel zal dat voor de tijd niet uitmaken. Ook zij wil net als ik voor het eerst onder de drie uur lopen. Als ik mijn oude kleren heb uitgedaan zie ik dat mijn hartslag de 100 nadert. Pfff wat ben ik zenuwachtig. Naast me staat iemand met een rozenkrans in zijn hand heftig te bidden. Ben benieuwd wat God voor hem in petto heeft. Ik vertrouw liever op mijn training. En die was nog nooit zo goed verlopen als voor deze marathon. Het moet nu gebeuren.

Als de burgemeester het startschot geeft is het toch best oppassen al sta ik redelijk vooraan. We moeten met z'n allen door de smalle uitgang van het olympisch stadion. En ik wil niet weer vallen zoals in Rome. Ik hoor Vanessa gillen maar ik blijf me op de voeten van mijn medelopers concentreren. Eindelijk op weg. Tempo rond de 4:05 voelt goed. Kijken hoe lang dat goed blijft voelen. Na enkele kilometers komen we voor de eerste keer door het Vondelpark. Daar zie ik de rug van een bekende maar de naam op het startnummer zegt me niets. Ik ga naast hem lopen en ja het is hem toch echt. Hij loopt super geconcentreerd. "Heb je je naam veranderd?" vraag ik. "Ja" lacht ie. "Kan je onopvallend meedoen" zeg ik en wens Erben succes. Hij wenst mij ook succes en loopt geconcentreerd door.


Er zijn best veel stille stukken wat publiek betreft. Het is zeker geen Rotterdam. Maar daar waar mensen staan zijn ze wel luidruchtig. Gelukkig zie ik Vanessa op de plekken die ze heeft uitgezocht. Eerst op 6 km waar ik mijn handschoenen naar haar toe gooi en later, na een beginrondje van 5 km een high five op dezelfde plek bij de 9 km. Van een groepje is nog niet echt sprake. Het is meer een lange lint van lopers. Pas bij de Amstel vormen zich wat groepjes. Weinig publiek langs de Amstel maar wel erg gezellig met bootjes met o.a een Amsterdamse zanger en een boot vol gillende vrouwen, die meevaren en er nog wat sfeer in proberen te brengen.


Op de halve kom ik door in 1:27 laag. Mooi volgens plan. Nu zou ik het wat rustiger aan mogen doen maar het loopt nog erg gemakkelijk en ik blijf lekker in een groepje hangen. Het gaat best lekker. Op naar de 30 km waar Vanessa met snoep en drinken staat. Aan de overkant van de Amstel hebben we wel wat tegenwind. Krijg het zelfs een beetje koud in mijn hemdje. Ik volg het advies van Harry op. Geen kopwerk doen en lekker in de groep blijven. De lint van lopers is lang genoeg zodat ik altijd wel een groepje vind met een lekker tempo.


De 30 km passeer ik in een PR tijd van 2:03:58. Precies volgens plan. Nu kan het niet meer misgaan. Mag de laatste 12,2 km tempo 4:30 lopen om binnen de 3 uur te lopen. Maar als ik dit tempo volhou moet 2:55 er ook wel inzitten. Met snoep en een flesje drinken die ik na de 30 km van Vanessa krijg ben ik klaar voor de laatste kilometers. Het mag niet meer misgaan. Het gaat lukken!


Als we bij de 36 km een tunnel door moeten begint de souplesse waarmee ik tot nu toe loop langzaam te verdwijnen. Er gaat van alles door me heen. Vooral de gedachte dat ik het de laatste kilometers nog ga verprutsen. Ik zie Vanessa nog aan de kant staan maar ik zeg niet veel meer. Vanessa roept dat ik nog genoeg speling heb en dat het moet lukken. Als ik bereken (voor zover dat nog wil) dat ik de laatste 6 km zelfs tempo 5:00 mag lopen kan het toch niet meer mis gaan. Bij de 40 km gebeurt er wat raars. Ik ben moe en moet me vooruit praten. De uitgang van het vondelpark waar we nu voor de tweede maal doorheen rennen loopt een beetje op en ik heb het gevoel dat ik stilsta. Dit kan nooit fysiek zijn maar zit gewoon in mijn kop. Te vaak heb ik bij de 40 km gewandeld op een marathon. Die 2 km moet ik gewoon rustig afmaken en dan is het gelukt. De 41 km gaat in 4:16. Niks aan de hand. Echt inzakken wat betreft tijd gebeurt gelukkig niet, maar het voelt zoooo zwaar. Bij de 42 km komt het Olympisch stadion alweer in zicht en gaat nog in 4:11. Het stadion binnenkomen is geweldig. Ik hoor Vanessa schreeuwen. Als ik de bocht om ben zie ik op de klok dat onder de 2:55 mogelijk is. Ik pers er nog een sprintje uit. 2:54:47!!! Ben zo blij maar ook zo moe!!!! Maar kan niet zeggen dat ik echt kapot ben. Volgens mij mijn vlakste marathon ooit. Had het dan toch nog wel wat sneller gekund?


Als ik Vanessa heb gevonden gaan we op de fiets naar de Febo: Patat!!!


O ja trainen is toch wel belangrijk voor een marathon.
Zie interview met Erben die in 3:14 zijn eerste marathon voltooid: http://vimeo.com/15921759


gr, Edward

Reacties (1) Geen reacties meer mogelijk
1 dinsdag 19 oktober 2010 07:51
Janny Klarus
Edward, in een woord geweldig. Wat een prestatie.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2022  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst